คำนำหน้านาม: เมื่อภาษาอังกฤษใช้ the, a หรือไม่ใช้อะไรเลย
ครูส่วนใหญ่เห็นตรงกันว่าคำนำหน้านามเป็นเรื่องสุดท้ายที่ผู้เรียนภาษาอังกฤษจะใช้ได้เก่ง ถ้าคุณยังติดอยู่ตรงนี้ ก็ไม่ได้แปลว่าคุณมีความสามารถน้อย

Plate IAdults from article-free languages meet a, an and the as something brand new.
นี่คือข้อเท็จจริงที่ควรทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นทันที ครูส่วนใหญ่เห็นตรงกันว่าคำนำหน้านามเป็นเรื่องสุดท้ายที่ผู้เรียนภาษาอังกฤษจะใช้ได้เก่ง ไม่ใช่ประโยคเงื่อนไข ไม่ใช่ phrasal verb แต่เป็นคำเล็ก ๆ สามคำนี้: a, an, the และพี่น้องที่มองไม่เห็นของมัน คือการไม่ใช้อะไรเลย ผู้เรียนระดับสูงที่ใช้คำศัพท์ได้สวยงามก็ยังลืมใส่ ใส่เกิน และใส่สลับกัน แม้จะผ่านมาหลายสิบปี ภาษาไทยไม่มีคำนำหน้านามเลย (เหมือนภาษารัสเซีย โปแลนด์ ญี่ปุ่น ตุรกี และอีกหลายภาษา) คุณจึงต้องติดตั้งความหมายหมวดใหม่ ซึ่งสมองของคุณไม่มีก็อยู่ได้ดีมาตลอดชีวิต
วันนี้เรามาตั้งเป้าหมายที่ตรงไปตรงมา ไม่ใช่ความสมบูรณ์แบบ เพราะการใช้คำนำหน้านามให้สมบูรณ์แบบต้องฟังและอ่านภาษาอังกฤษกันเป็นสิบปี และใครที่สัญญาว่าทำได้ในบทเรียนเดียวก็กำลังขายของอยู่ เป้าหมายคือระบบที่ใช้งานได้จริง: คำถามสามข้อที่พาไปถึงราวเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ กับดักที่โด่งดังไม่กี่ข้อ และ chunk ที่ช่วยแบกส่วนที่เหลือ เก้าสิบเปอร์เซ็นต์คือความต่างระหว่างคำนำหน้านามที่เป็นแผลเรื้อรัง กับคำนำหน้านามที่เป็นแค่เรื่องให้ยักไหล่เป็นครั้งคราว ครูสอนภาษาอังกฤษมากว่าเก้าปี และเห็นระบบนี้พานักเรียนจากการเดาไปสู่การใช้ได้ดีภายในไม่กี่สัปดาห์ ส่วนสิบเปอร์เซ็นต์สุดท้ายจะใช้เวลาสิบปีก็ได้ มันจะไม่ขวางอะไรที่สำคัญ
01 · แนวคิดหลัก
แนวคิดหลัก
ไวยากรณ์เรื่องคำนำหน้านามทั้งหมดขึ้นอยู่กับคำถามข้อเดียว ที่ถามจากมุมของผู้ฟัง:
นั่นคือหัวใจของระบบทั้งหมด คำนำหน้านามคือวิธีที่ภาษาอังกฤษส่งสัญญาณก่อนคำนามทุกคำ ว่าเรากำลังพูดถึงสิ่งที่ เฉพาะเจาะจงและทั้งสองฝ่ายรู้ว่าอันไหน หรือสิ่งที่ พูดโดยทั่วไป หรือ ตัวอย่างหนึ่งอย่างที่ไม่ระบุ สามสัญญาณ สามรูป:
A / AN: หนึ่งในหลายอัน และคุณไม่รู้ว่าอันไหน (หรือไม่สำคัญว่าอันไหน) ใช้กับการพูดถึงครั้งแรก ตัวอย่าง และอาชีพ:
- I saw a dog in the park. (หมาสักตัว คุณไม่รู้จักมัน จริง ๆ แล้วครูก็ไม่รู้จักเหมือนกัน)
- She's a doctor. (เป็นคนหนึ่งในหมวดหมู่ของหมอ)
- Can I ask a question? (คำถามหนึ่งข้อ ที่ยังไม่รู้ว่าข้อไหน)
THE: เรารู้ทั้งคู่ว่าอันไหน ผู้ฟังระบุได้ เพราะเคยพูดถึงแล้ว หรือบริบทชัดเจน หรือมีอันเดียว:
- I saw a dog in the park. The dog was enormous. (ตอนนี้คุณรู้แล้วว่าหมาตัวไหน คือตัวจากประโยคแรก ดูจังหวะนี้ให้ดี: a แนะนำ the อ้างกลับไป นี่คือรูปแบบการใช้คำนำหน้านามที่พบบ่อยที่สุดในการเล่าเรื่องภาษาอังกฤษทั้งหมด)
- Can you close the door? (เราอยู่ในห้อง คุณรู้แน่ว่าประตูบานไหน)
- The sun, the moon, the internet, the government. (แต่ละอย่างมีอันเดียว อย่างน้อยก็ในพื้นที่นั้น ผู้ฟังจึงรู้เสมอว่าอันไหน)
- The best coffee in town. (ขั้นสูงสุด: "best" ชี้ไปที่สิ่งเดียวเท่านั้น the จึงตามมาเองโดยอัตโนมัติ)
ไม่ใช้อะไรเลย (zero article): สิ่งต่าง ๆ โดยทั่วไป ในรูปพหูพจน์หรือคำนามนับไม่ได้ ข้อนี้คือข้อที่ทำให้ผู้พูดภาษาที่มีคำนำหน้านามพลาดแบบไม่ทันตั้งตัว ให้อ่านสองรอบ:
- Dogs are friendly. (หมาทุกตัว หมาโดยทั่วไป ไม่ใช้คำนำหน้านาม)
- I love coffee. (กาแฟในฐานะของอย่างหนึ่ง พูดโดยทั่วไป)
- Life is complicated. Love is strange. Money doesn't grow on trees.
บรรทัดสุดท้ายนั้นสำคัญมาก เพราะภาษาที่มีคำนำหน้านามหลายภาษาพูดในทำนอง "the life is complicated" และการเอามาใช้ตามนั้นก็กลายเป็นหนึ่งในข้อผิดพลาดที่พบบ่อยที่สุดของผู้เรียนระดับสูงในภาษาอังกฤษ: การพูดโดยทั่วไปไม่ใช้คำนำหน้านาม ประโยค "The life is hard" หมายถึงชีวิตเฉพาะเจาะจงชีวิตหนึ่งที่เราคุยกันอยู่ ส่วนคำว่า life เปล่า ๆ ไม่มีอะไรนำหน้า คือวิธีที่ภาษาอังกฤษพูดถึงชีวิตทั้งหมด

02 · คำถามสามข้อ (ระบบที่ใช้งานได้จริง)
คำถามสามข้อ (ระบบที่ใช้งานได้จริง)
เมื่อคำนามกำลังจะมาและคุณต้องเลือก ให้ถามข้อเหล่านี้ตามลำดับ ใช้เวลาราวหนึ่งวินาที:
คำถามข้อที่ 1: เรากำลังพูดถึงสิ่งนั้นโดยทั่วไปหรือเปล่า ทั้งหมดของมัน ในฐานะหมวดหมู่หรือของอย่างหนึ่ง → ไม่ใช้คำนำหน้านาม (Dogs are friendly. I love coffee. Music helps me work.)
คำถามข้อที่ 2: ผู้ฟังรู้ไหมว่าอันไหนโดยเฉพาะ เคยพูดถึงแล้ว ชัดเจนจากบริบท หรือมีอันเดียวในโลก → THE. (The dog from earlier. The door of this room. The sun.)
คำถามข้อที่ 3: ถ้าไม่ใช่ทั้งสองข้อ เป็นเอกพจน์และนับได้หรือเปล่า เป็นตัวอย่างหนึ่งอย่างที่ไม่ระบุ → A/AN. (A dog. An idea. A question.) และถ้าเป็นพหูพจน์หรือนับไม่ได้ แต่ ไม่ใช่ ทั่วไปและ ไม่ใช่ สิ่งที่รู้กัน... คุณมักจะต้องใช้ some: "I bought some apples," "There's some coffee left." (Some คือญาติรูปพหูพจน์ของ a และคิดแบบนี้จะช่วยจัดระเบียบไวยากรณ์ไปทั้งมุม)
ทั่วไป → ไม่ใช้อะไร รู้กันแล้ว → the สิ่งใหม่ชิ้นเดียว → a นั่นคือระบบ และมันครอบคลุมส่วนใหญ่อย่างท่วมท้นของประโยคที่ใช้จริง ลองพูดคำถามสามข้อออกมาดัง ๆ สักครั้ง มันสั้นกว่าตารางไวยากรณ์ทุกตารางที่เคยพิมพ์ออกมา
(เรื่อง a/an เพื่อให้ครบ เป็นเรื่องของเสียง ไม่ใช่การสะกดคำ: an ใช้หน้า เสียง สระ: an apple, an hour (h ไม่ออกเสียง!), an MBA (อ่านว่า "เอ็ม"); a ใช้หน้าเสียงพยัญชนะ: a university (อ่านว่า "ยู"), a European trip เชื่อหูของคุณ ไม่ใช่ตัวอักษร)
03 · กับดักที่โด่งดัง (เรียนครั้งเดียว ยักไหล่ได้ตลอดไป)
กับดักที่โด่งดัง (เรียนครั้งเดียว ยักไหล่ได้ตลอดไป)
ระบบข้างบนมีข้อยกเว้นตายตัวอยู่บ้าง และพวกมันรวมกลุ่มเป็นตระกูลที่คุณอาจเคยเจอบางส่วนในบทเรียนอื่น:
ตระกูลสถาบัน Go to school, be in hospital, go to bed, be at work, at home, in prison: ไม่ใช้คำนำหน้านามเมื่อคุณอยู่ที่นั่นเพื่อจุดประสงค์ของสถานที่ (เรียน รักษาตัว นอน) ถ้าเติม the มันจะกลายเป็นตัวอาคารจริง ๆ: "I went to the school to complain" (ในฐานะผู้ปกครอง ไม่ใช่นักเรียน) บทเรียนเรื่องคำบุพบทบอกสถานที่มีตระกูลนี้ครบ ในที่นี้แค่จำไว้ว่าเหล่านี้คือ chunk ไม่ใช่เรื่องที่ต้องตัดสินใจ
ตระกูลมื้ออาหารและการเดินทาง ไม่ใช้คำนำหน้านามกับมื้ออาหาร (have breakfast, after lunch, at dinner) และรูปแบบการเดินทาง (by car, by train, on foot) "I'll have the breakfast" ฟังเหมือนคุณกำลังสั่งเมนูชื่อ The Breakfast ซึ่งต้องยอมรับว่าตอนนี้มีบางร้านกาแฟขายจริง ๆ

ลอตเตอรีของภูมิศาสตร์ ประเทศส่วนใหญ่ไม่ใช้อะไรเลย (France, Japan, Brazil) ยกเว้นชื่อที่เป็นพหูพจน์หรือเป็นคำบรรยาย (the Netherlands, the United States, the UK) แม่น้ำ ทะเล และ เทือกเขา ใช้ the (the Thames, the Alps) ส่วนภูเขาลูกเดี่ยวและทะเลสาบไม่ใช้ (Everest, Lake Como) ถนน: ไม่ใช้อะไร (Oxford Street) มุมนี้ไร้เหตุผลจริง ๆ เก็บคำที่อยู่ในแผนที่ของคุณเองเป็น chunk และปล่อยที่เหลือไว้จนกว่าจะต้องใช้
กฎเรื่องอาชีพ She's a doctor. He's an engineer. ต้องมีคำนำหน้านามเสมอ เพราะเป็นคนหนึ่งในหมวดหมู่ และถ้าไม่มี ("she is doctor") ก็เป็นข้อผิดพลาดที่เผยตัวผู้พูดอันดับต้น ๆ ของคนที่พูดภาษาที่ไม่มีคำนำหน้านาม chunk เดียว (I'm a ...) ก็เลิกปัญหานี้ได้ตั้งแต่วันนี้
04 · ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
ข้อผิดพลาดที่ 1: "The life is hard" / "I love the music" (พูดโดยทั่วไป) การพูดโดยทั่วไปไม่ใช้คำนำหน้านาม: Life is hard. I love music. คำถามข้อที่ 1 จับข้อผิดพลาดนี้ได้ทุกครั้ง ถ้าคุณเคยเรียนภาษาที่ใช้คำอย่าง the บ่อยกว่าภาษาอังกฤษ นี่คือคำถามที่ควรฝึกให้มากเกินพอ
ข้อผิดพลาดที่ 2: "I am teacher" / "she is engineer." อาชีพต้องมี a/an: I'm a teacher. ภาษาไทยไม่มีคำนำหน้านาม chunk นี้จึงเป็นสิ่งที่คุ้มค่าที่สุดที่คุณจะได้จากบทเรียนนี้
ข้อผิดพลาดที่ 3: "I saw the dog" เป็นการพูดถึงครั้งแรก The อ้างว่าผู้ฟังรู้ว่าหมาตัวไหน แล้วเขาก็งงอย่างสุภาพ สิ่งใหม่ในบทสนทนา = a dog จากนั้น และตลอดไปในเรื่องนั้น the dog แนะนำด้วย a อ้างถึงด้วย the
ข้อผิดพลาดที่ 4: พยายามคำนวณ chunk ภูมิศาสตร์และสถาบันสด ๆ ตอนพูด "The France? At the home?" สิ่งเหล่านี้ไม่เคยคำนวณได้ มันเป็นธรรมเนียม เหมือนคำที่มักใช้คู่กัน (บทเรียนเรื่องนั้นอธิบายว่าทำไมธรรมเนียมชนะตรรกะทั่วภาษาอังกฤษ) พูด chunk หกอันนี้ออกเสียงในสัปดาห์นี้ (at home, in bed, go to work, by car, have lunch, I'm a ...) ช่วยได้มากกว่าการทบทวนกฎใด ๆ

05 · ลองทำวันนี้
ลองทำวันนี้
a, an, the หรือไม่ใช้อะไรเลย คำตอบอยู่ท้ายบทเรียน
1. My sister is _______ nurse in _______ hospital near here. 2. _______ money can't buy _______ happiness. (Discuss.) 3. I saw _______ film last night. _______ film was terrible, honestly. 4. _______ sun was so bright I had to stay in _______ bed. 5. We're going to _______ Netherlands by _______ train.
จากนั้นคืองานจริง ซึ่งฝึกกล้ามเนื้อมัดนี้โดยตรง: เล่าสามประโยคเกี่ยวกับวันของคุณ ออกเสียงดัง ๆ และก่อนคำนามทุกคำ ให้ลองรู้สึกว่าคำถามหนึ่งวินาทีทำงานขึ้นมา "I had (ทั่วไปไหม ไม่... ไม่ระบุหนึ่งอย่างไหม ใช่) a meeting. (ตอนนี้รู้กันแล้ว!) The meeting ran late. I need (ของทั่วไป!) coffee." วันนี้ยังติดขัด แต่ภายในไม่กี่สัปดาห์จะเป็นอัตโนมัติ นั่นคือเงื่อนไขของปฏิกิริยาอัตโนมัติทุกอย่างในบทเรียนของเรา และคำนำหน้านามก็ไม่ต่างกัน แค่ช้ากว่า ซึ่งพาเรามาถึงบทสรุปที่ตรงไปตรงมา
06 · สิบปีกับการยักไหล่
สิบปีกับการยักไหล่
กลับไปที่ข้อเท็จจริงที่ปลอบใจตอนต้น: คำนำหน้านามเป็นเรื่องสุดท้ายที่ทุกคนจะใช้ได้เก่ง และไม่กี่เปอร์เซ็นต์สุดท้ายต้องฟังและอ่านภาษาอังกฤษอีกหลายปีกว่าจะนิ่ง เพราะมันค่อย ๆ ซึมเข้ามา ไม่ได้เกิดจากการคิดคำนวณ แต่นี่คือเหตุผลที่เรื่องนี้ไม่ควรเปลี่ยนอะไรเลยในสัปดาห์ของคุณ: ข้อผิดพลาดเรื่องคำนำหน้านามยังเป็นหนึ่งในข้อผิดพลาด เล็กที่สุด ในภาษาอังกฤษด้วย มันแทบไม่ทำให้ความหมายพัง เจ้าของภาษาแทบไม่สังเกตความพลาดส่วนใหญ่ และไม่เคยมีผู้ฟังคนไหนเดินหนีจากบทสนทนาเพราะมีคนพูดว่า "the life is hard" ในขณะเดียวกัน ระบบที่ใช้งานได้ (คำถามสามข้อ ตระกูล chunk สี่ตระกูล) พาคุณไปถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่คำนำหน้านามไม่ทำให้คุณเสียอะไรที่สำคัญอีกต่อไป
ดังนั้นติดตั้งระบบ เก็บ chunk ป้อนข้อมูลภาษาเข้าไปเรื่อย ๆ และอนุญาตให้ตัวเองยักไหล่กับส่วนที่เหลือ คำเล็ก ๆ สามคำ คำถามใหญ่หนึ่งข้อ (ผู้ฟังรู้ไหมว่าอันไหน) และส่วนที่เหลือซึ่งต้องใช้เวลาเป็นสิบปี ที่ตอนนี้คุณเลิกกังวลได้แล้ว นั่นไม่ใช่การลดมาตรฐาน แต่เป็นการวางมาตรฐานไว้ตรงที่ภาษาเก็บมันไว้จริง ๆ

เฉลย: 1. a / a (or "the" if we both know the hospital) 2. — / — (both general) 3. a / The 4. The / — (in bed, the chunk) 5. the / — (by train)
WordCat สอนรูปแบบการใช้คำนำหน้านามผ่าน chunk ที่เป็นธรรมชาติและเนื้อหาที่ปรับให้ตรงระดับของคุณ ซึ่งเป็นวิธีที่ทำให้ส่วนสุดท้ายค่อย ๆ ซึมเข้ามา ลองใช้ได้ที่ wordcat.app
Key phrases
32Take the chunks with you
Words + collocations + honest grading = real progress.
- should make you feel better น่าจะทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น
- set an honest goal ตั้งเป้าหมายที่ตรงไปตรงมา
- most common article pattern รูปแบบการใช้คำนำหน้านามที่พบบ่อยที่สุด
+ 29 more